Max Verstappen heeft in een recent interview openhartig gesproken over een cruciaal moment in zijn jeugd dat zijn moeder Sophie Kumpen de meeste angst aanjoeg. De titel van het verhaal vat het treffend samen: “Je koos voor racen in plaats van naar school te gaan?” Dat was de vraag die in de lucht hing toen de jonge Max, toen nog maar een tiener, besloot zijn reguliere schoolcarrière grotendeels vaarwel te zeggen om zich volledig te richten op de autosport.

Het was een gewaagde keuze die bijna zijn hele toekomst op het spel zette, maar uiteindelijk leidde tot een van de meest succesvolle carrières in de Formule 1-geschiedenis.

Sophie Kumpen, zelf een getalenteerd voormalig karter met internationale successen, wist als geen ander hoe riskant de wereld van de autosport kan zijn. Ze groeide op in een racingfamilie en kende de offers die het met zich meebrengt. Toen Max als kind al uitzonderlijk talent toonde in het karting, steunde ze hem volop, maar het moment waarop hij besloot de schoolbanken te verruilen voor fulltime training en races, vervulde haar met diepe onzekerheid.

“Ze was bang dat als het racen niet zou lukken, ik zonder diploma zou staan en weinig opties zou hebben in het leven”, vertelde Max in het gesprek. Hij herinnert zich nog levendig hoe zijn moeder hem aankeek met een mengeling van trots en zorgen. Voor haar was onderwijs een vangnet, iets stabiels in een sport die bol staat van onvoorspelbaarheid, blessures en financiële onzekerheden.

De beslissing kwam niet uit de lucht vallen. Max begon al op jonge leeftijd met karting en boekte snel successen. Onder leiding van zijn vader Jos Verstappen, een oud-Formule 1-coureur, werd het programma intensiever. Tegen de tijd dat hij dertien of veertien was, werd duidelijk dat een gewone schoolloopbaan moeilijk te combineren viel met het veeleisende schema van internationale races, trainingen en reizen. In Nederland en België volgen jonge talenten in de autosport vaak speciale regelingen, zoals thuisonderwijs of aangepaste schoolprogramma’s, maar Max ging nog een stap verder.

Hij koos ervoor om de traditionele school grotendeels los te laten en zich volledig te storten op zijn ontwikkeling als coureur. Dat betekende niet dat hij helemaal stopte met leren – hij volgde wel onderwijs op afstand en zorgde ervoor dat hij bepaalde basisdiploma’s haalde – maar het was een duidelijke prioriteitsshift: racen eerst, school op de tweede plaats.

Voor Sophie was dit een nachtmerrie-scenario. Als moeder zag ze hoe haar zoon, nog maar een kind, zijn toekomst in de waagschaal stelde. Ze had zelf haar racingdromen opzijgezet na haar huwelijk met Jos en de geboorte van Max in 1997, om zich te richten op het gezin. Ze wist hoe hard de sport kan zijn en hoe snel een carrière kan eindigen door een ongeluk of gebrek aan steun. “Ze zei vaak: ‘Wat als het niet lukt? Wat dan?'”, aldus Max. Die angst was reëel. Veel jonge rijders dromen groot maar stranden vroegtijdig, zonder fallback-optie.

Sophie vreesde dat Max, met zijn koppige karakter en focus op snelheid, zichzelf in een hoek zou manoeuvreren waaruit geen weg terug was.

Toch steunde ze hem uiteindelijk. Ze zag het ongekende talent, de drive en de professionele aanpak van het team rondom hem. Max debuteerde al op zijn zeventiende in de Formule 1 bij Toro Rosso (nu Visa Cash App RB), een record dat nog steeds staat. Die stap was het directe gevolg van de keuze om school ondergeschikt te maken aan racen. Zonder die beslissing had hij waarschijnlijk niet zo snel de top bereikt. In het interview blikt hij terug met een glimlach: het was een gok, maar een die loonde.

“Achteraf gezien was het de juiste keuze, maar ik begrijp waarom ze bang was. Ze wilde gewoon het beste voor me, zoals elke moeder.”

Het verhaal illustreert ook de dynamiek binnen het gezin Verstappen. Jos was de strenge trainer, degene die pushte en harde lessen leerde, terwijl Sophie vaak de emotionele steunpilaar was. Ze scheidden toen Max jong was, maar beide ouders bleven betrokken bij zijn carrière. Sophie woont nog altijd races bij wanneer mogelijk en heeft haar eigen rituelen, zoals kaarsen branden in een kapel voor bescherming – een gewoonte die ze volhield tijdens Max’ weg naar vier wereldtitels. Ze gelooft in engelen, niet per se in God, en schrijft daar de nodige successen aan toe.

Maar achter die rituelen schuilt de echte angst uit die vroege jaren: de vrees dat haar zoon alles op één kaart zou zetten en zou verliezen.

Vandaag de dag is Max Verstappen een van de dominantste coureurs aller tijden, met records, overwinningen en titels in overvloed. Hij heeft bewezen dat de keuze klopte, maar hij vergeet nooit de zorgen van zijn moeder. “Ze is trots, maar ze herinnert me er nog steeds aan dat er meer is in het leven dan racen”, zegt hij. Die balans probeert hij nu zelf te vinden, met een leven buiten de baan, een relatie en hobby’s zoals gamen.

Toch blijft de autosport zijn passie, en de basis daarvoor werd gelegd in die bewuste tienerjaren, toen een gewaagde beslissing bijna alles veranderde.

Het moment dat Sophie het meest vreesde – dat haar zoon school opgaf voor een onzekere droom – bleek uiteindelijk de springplank naar grootsheid. Het toont aan hoe dun de lijn is tussen roekeloosheid en visie in de topsport. Voor Max was het racen, voor zijn moeder was het een hartverscheurende gok. Nu, met het voordeel van de hindsight, kan iedereen beamen: het pakte goed uit. Maar voor een moeder blijft de ‘wat als’ altijd een schaduw, zelfs bij een viervoudig wereldkampioen.