In de zonovergoten straten van Benidorm vond op 18 januari 2026 een van de meest ontroerende momenten plaats in de recente geschiedenis van het veldrijden. Tijdens de UCI Wereldbeker Cyclocross schokte Mathieu van der Poel het publiek niet alleen met een dominante solo-overwinning, maar vooral met zijn emotionele woorden na de finish. Achter elke triomf schuilt volgens hem een stil, maar krachtig verhaal: dat van zijn moeder Corinne Poulidor, de vrouw die enorme offers bracht om haar zoon te laten dromen van wielergrootheid.

Vandaag is Mathieu bereid zijn sportprogramma aan te passen om die tranen op de tribunes om te zetten in een levend eerbetoon aan hun gezamenlijke reis.

De cross in Benidorm stond al bol van spanning. Mathieu had aanvankelijk besloten de wedstrijd over te slaan om zich volledig te richten op zijn wegseizoen en herstel na een intensief najaar. Maar zijn ploegmaats en vrienden drongen aan: “Ze hebben me de hele week gepusht om te starten, omdat ze zelf wilden komen kijken”, lachte hij later met een knipoog. Uiteindelijk stond hij toch aan de startlijn – en wat volgde was pure dominantie.

Al na twee ronden reed hij solo weg, bouwde een voorsprong op die niemand meer kon dichten en finishte met een voorsprong van meer dan een minuut. Het was zijn zesde Wereldbekerzege van het seizoen 2025-2026 en een stap dichter bij het record van Sven Nys.

Maar het echte kippenvelmoment kwam pas na de finish. Terwijl het publiek nog juichte en confetti door de lucht dwarrelde, pakte Mathieu de microfoon. Met een stem die licht trilde, sprak hij woorden die velen diep raakten: “Achter elke overwinning die jullie zien, zit een verhaal dat niemand ziet. Mijn moeder heeft moeilijke tijden doorgemaakt. Ze heeft zichzelf weggecijferd, maaltijden overgeslagen, slapeloze nachten gehad, alleen maar zodat ik kon trainen, kon racen, kon dromen. Zij is de reden waarom ik hier sta.”

Het publiek op de tribunes viel stil. Tranen biggelden over wangen, niet alleen bij familieleden en fans uit Nederland en België, maar ook bij toeschouwers uit Spanje en verder. Corinne Poulidor, dochter van de legendarische Raymond Poulidor en al jaren de stille kracht achter Mathieu’s succes, stond ergens in de menigte. Ze keek naar haar zoon met een mengeling van trots en ontroering. Mathieu vervolgde: “Vandaag ben ik bereid om mijn programma aan te passen. Niet omdat ik moet, maar omdat ik wil.

Ik wil die tranen op de tribunes veranderen in iets moois: een levend eerbetoon aan onze gezamenlijke reis. Elke pedaalslag, elke overwinning – die draag ik op aan haar.”

Deze ontboezeming kwam niet uit het niets. Mathieu heeft altijd openlijk gesproken over de invloed van zijn familie. Zijn grootvader Raymond Poulidor was een icoon van het Franse wielrennen, zijn vader Adrie van der Poel een wereldkampioen veldrijden en klassieker-winnaar. Maar het was Corinne die het gezin draaiende hield in de zware beginjaren, toen geld krap was en dromen groot. Ze offerde haar eigen carrière op om Mathieu en zijn broers en zussen alle kansen te geven. “Ze is mijn grootste supporter, maar ook mijn strengste criticus”, zei Mathieu eerder. “Zij ziet wat niemand anders ziet.”

De speech in Benidorm ging viraal. Op sociale media stroomden berichten binnen met hashtags als #EmotieEnErfenis, #VoorMama en #MVDP. Fans deelden foto’s van huilende moeders langs de kant van de weg, verhalen over eigen opofferingen en dankbaarheid. “Dit is waarom we van Mathieu houden”, schreef een supporter. “Hij wint niet alleen races, hij wint harten.”

Voor Mathieu zelf markeert dit moment een keerpunt. Na jaren van ongekende dominantie in het veldrijden – met acht wereldtitels en een naderend record – overweegt hij zijn winters anders in te vullen. “Misschien is het geen slecht idee om een winter over te slaan”, zei hij kort na Benidorm in een ander interview. Meer tijd voor herstel, meer focus op de weg, maar vooral: meer tijd voor de mensen die hem gemaakt hebben tot wie hij is. Zijn aanpassing van het programma is geen afscheid van het veldrijden, maar een eerbetoon.

Hij wil selectiever racen, bewuster kiezen, zodat elke start betekenis krijgt.

De UCI Wereldbeker in Benidorm zal de boeken ingaan als meer dan een overwinning. Het was een les in dankbaarheid, in nederigheid te midden van grootsheid. Mathieu van der Poel is niet alleen de beste veldrijder van zijn generatie – hij is een zoon die weet wat hij te danken heeft. En door dat hardop te zeggen, transformeerde hij tranen in applaus, verdriet in trots, en een gewone cross in een onvergetelijk hoofdstuk van emotie en erfenis.

Terwijl de zon onderging boven de Spaanse kust, stond Mathieu nog lang na te praten met fans. Moeders omhelsden hem, vaders schudden zijn hand, kinderen keken op met grote ogen. Iedereen voelde het: dit ging niet alleen over een regenboogtrui of een trofee. Dit ging over liefde, opoffering en de onbreekbare band tussen moeder en zoon.

Dankjewel, Mathieu. En dankjewel, Corinne. Jullie verhaal inspireert ons allemaal om harder te trappen – niet alleen op de fiets, maar in het leven zelf.